Başlamanın Tam Eşiğinde Donup Kaldığım Gün
Merhaba Aryaisitme ziyaretçileri! Günümüzün konusu: “Girişim bariyeri nedir”. Hazırsanız başlayalım!
Kayseri’de sabahlar her zaman biraz sert başlar. Erciyes’in rüzgârı şehre inerken insanın içine de bir şey bırakır sanki; kararlı bir soğukluk değil, daha çok insanı düşündüren bir sessizlik gibi. O sabah da öyleydi.
25 yaşındayım. Defterlerim dolu, kafam daha da dolu. İnsan büyüdükçe azalır sanıyordum, ama tam tersi oluyor; içimdeki sorular çoğalıyor.
O gün kafamda tek bir şey vardı: yıllardır kurduğum bir işi başlatmak. Küçük bir dijital proje. Büyük hayaller değil aslında, sadece kendi emeğimle bir şey üretmek. Ama garip olan şu ki, ne zaman gerçekten başlamaya yaklaşsam içimde görünmez bir duvar yükseliyordu.
Sonra bir gün bir cümleyle karşılaştım: girişim bariyeri nedir?
O cümle zihnime çivilendi.
Defterimde Başlayamayan Fikirler
Akşamları Kayseri’de evin penceresinden dışarı bakmayı seviyorum. Şehir ışıkları sakin yanıyor, insanlar kendi telaşlarında kaybolmuş oluyor. Ben ise defterime yazıyorum.
O defterde kaç tane yarım kalmış fikir var bilmiyorum.
Bir sayfada şunu yazmışım:
“Bir uygulama yapabilirim. İnsanlar günlük hayatlarını kolaylaştırır.”
Altına hiçbir şey eklememişim.
Başka bir sayfada:
“Bir blog aç. Yaz. İnsanlar okur.”
Sonra o sayfa da yarım kalmış.
Sanki her fikir doğduğu anda bir şey tarafından geri çekiliyor. İçimde görünmez bir el var ve beni hep aynı noktada durduruyor.
O gün kendime kızdım.
“Bu kadar zor olan ne?” dedim içimden. “Neden herkes başlıyor da ben hep bekliyorum?”
Ama cevap gelmedi.
Sadece sessizlik vardı.
Girişim Bariyeri Nedir? Sorusunun İçime Düşüşü
O gün kütüphaneye gittim. Kayseri’nin eski kütüphanelerinden biri. Sessizliği ağırdır, insanın düşüncelerini büyütür.
Bilgisayarımı açtım ve aramaya yazdım:
Girişim bariyeri nedir?
Karşıma çıkan şey sadece teknik bir tanım değildi benim için. Sanki içimdeki bir duygunun adı konmuştu.
“Başlamayı zorlaştıran psikolojik, ekonomik ve çevresel engeller…”
Ama ben en çok “psikolojik” kelimesine takıldım.
Çünkü benim hikâyem tam olarak orada başlıyordu.
Parası olan, fikri olan, hatta zamanı olan bir insanın bile başlayamamasının adıydı bu.
Ve bu cümleyi okuduğum anda içimde garip bir şey oldu.
Hem rahatladım hem de utandım.
Rahatladım çünkü yalnız değildim.
Utandım çünkü sorunun bende olduğunu düşünmüştüm.
İçimdeki Görünmez Duvar
O an fark ettim ki benim problemim fikir değil, başlangıçtı.
Sanki her şey hazırdı ama görünmeyen bir eşik vardı.
Ve o eşik bana şunu fısıldıyordu:
“Ya başarısız olursan?”
İşte bütün mesele buydu.
Başlamak değil, başlamadan önceki o an.
Kalbim o anlarda daha hızlı atıyordu ama hareket etmiyordum.
İçimde bir ses sürekli aynı şeyi söylüyordu:
“Biraz daha hazır ol.”
Ama o “biraz” hiç gelmiyordu.
Kayseri Sokaklarında Kendi İçimle Yürümek
O gün dışarı çıktım. Hava soğuktu ama yürümek istedim.
Sahabiye tarafında yürürken insan kalabalığına karıştım. Herkes bir yere yetişiyordu. Kimsenin durup düşünmeye vakti yok gibiydi.
Ben ise yürüyordum ama aslında olduğum yerde sayıyordum.
Çünkü kafamda tek bir şey vardı:
Girişim bariyeri nedir ve ben neden onun içindeyim?
Bir banka oturdum. Elimde kahve vardı ama soğumuştu bile.
Telefonuma baktım, notlarım açık:
Fikir 1: ertelendi
Fikir 2: ertelendi
Fikir 3: belirsiz
O an içimde bir hayal kırıklığı büyüdü.
Kendime kızdım.
Ama kızgınlığın altında başka bir şey vardı: korku.
Başlamanın Ağırlığı
İnsanlar genelde “başlamak zor” der ama o cümle yeterince derin değil.
Benim için mesele zor olması değil, ağır olmasıydı.
Sanki başlamak bir kapı değil de bir uçurumdu.
Atlaman gerekiyor ama altını göremiyorsun.
Ve o bilinmezlik insanı yerinde tutuyor.
O gün bunu daha net hissettim.
Bir şey yapmamak bazen tembellik değil, donup kalmakmış.
Ve ben uzun zamandır donmuş haldeymişim.
İçimdeki Sesle Yüzleşme
Eve döndüğümde aynaya baktım.
Yorgun bir yüz gördüm.
Ama en çok gözlerime takıldım. Orada sürekli düşünen ama hiç hareket etmeyen bir insan vardı.
Kendime yüksek sesle söyledim:
“Sen neden başlamıyorsun?”
Cevap yine içimden geldi:
“Ya olmazsa?”
O an sustum.
Çünkü o cümleyi ilk kez bu kadar dürüst duydum.
Ve fark ettim ki girişim bariyeri dediğimiz şey aslında dışarıda bir şey değil.
Tam burada, göğsümün içinde.
Bir Adımın Değiştirdiği Şey
İlgili Yazımız: İpek ip nedir ?
Ertesi gün hiçbir şey değişmedi aslında.
Kayseri aynıydı. Rüzgâr aynıydı. Sokaklar aynıydı.
Ama ben farklıydım.
Çünkü ilk kez problemi isimlendirmiştim.
Girişim bariyeri nedir sorusu artık bir internet araması değildi.
Benim içimdeki kilidin adıydı.
O gün küçük bir şey yaptım.
Sadece on dakika.
Evet, sadece on dakika.
Bir fikri açtım, yazdım, planladım.
Sonra kapatmadım.
Bu kadar basit.
Ama içimde yıllardır olmayan bir şey oldu: hareket.
Küçük Başlangıçların Büyük Ağırlığı
İnsan dışarıdan bakınca anlamıyor.
“On dakika ne değiştirebilir ki?” diyor.
Ama mesele süre değil.
Mesele kırılma.
O gün içimdeki duvarın ilk çatlağını gördüm.
Ve o çatlak bana şunu hissettirdi:
“Demek ki geçilebilir.”
O an heyecanlandım.
Gerçek bir heyecan.
Kalbim hızlı atıyordu ama bu sefer korkudan değil, ihtimalden.
Umutla Korkunun Aynı Anda Varlığı
Garip bir şey var.
Başlamaya yaklaştıkça umut artıyor ama korku da artıyor.
Ben o gün ikisini aynı anda hissettim.
Bir yanda “ya tutarsa” düşüncesi vardı.
Diğer yanda “ya yine bırakırsan” korkusu.
Ve ikisi de beni aynı anda sıkıştırıyordu.
Ama bu kez kaçmadım.
Defterimde Yeni Bir Sayfa
O gece defterimi açtım ve şunu yazdım:
“Girişim bariyeri nedir? Belki de başlamadan önce büyüttüğüm sessiz bir korkudur.”
Sonra altına ekledim:
“Bugün o korkunun içinden küçük bir adım attım.”
Yazarken elim titremedi.
İlk kez.
Kendimi Aştığım Küçük An
Günler geçtikçe o küçük adım büyümeye başladı.
Bir fikir daha eklendi.
Sonra bir sayfa daha.
Sonra bir plan.
Ve fark ettim ki girişim bariyeri dediğim şey aslında bir duvar değilmiş.
Daha çok sis gibiymiş.
İçinden geçtikçe dağılan bir şey.
Kayseri’nin Sessiz Öğretisi
Kayseri’nin sokakları bana şunu öğretti:
Her şey büyük başlamak zorunda değil.
Bazen bir fikir sadece yazılmak ister.
Bazen bir hayal sadece kabul edilmeyi bekler.
Ve bazen insanın ihtiyacı olan tek şey, başlamayı ertelememek.
Sonunda Anladığım Şey
Şimdi geriye dönüp baktığımda şunu görüyorum:
Girişim bariyeri nedir sorusu benim için bir tanım değilmiş.
Bir yüzleşmeymiş.
Bir iç konuşmaymış.
Ve en çok da bir hareket çağrısıymış.
Çünkü o bariyer, sandığım gibi dışarıda değilmiş.
Benim içimdeymiş.
Ama güzel olan şu:
İçimde olduğu için onu aşmak da benim elimdeymiş.